تو را من چشم در راهم شباهنگام که می گیرند در شاخ تلاجن سایه ها رنگ سیاهی وزان دلخستگانت راست اندهی فراهم تو را من چشم در راهم. شباهنگام ، در آن دم که بر جا دره ها چون مرده ماران خفتگانند در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام گرم یادآوری یا نه ، من از یادت نمی کاهم تو را من چشم در راهم به شدتی غلیظ و انتظاری عجیب تو را من چشم در راهم. این روزهای من پر شده از انتظار ، یه انتظار بی نظیر و شیرین. دنیای این روزهای من سرگرم انتظاره.

دیروز 32 ساله شدم.21 اردیبهشت دیگری فرا رسید و بازم یه قدم به مرگ نزدیک تر شدم.

باز هم پیرتر از قبل.باز هم تولد.

تولد امسالم شاید یکی از ویژه ترین تولدهای عمرم بود چون امسال 3 نفره شدیم و خب طبیعتا زندگی

فرق میکنه.

یه زمانی همیشه هدف گذاری میکردم که قراره تو هر سنی چه کاری انجام بدم ولی این سالها تقریبا

دیگه هدفی ندارم.شاید به همش رسیدم و شاید حوصله ی آرزو و هدف جدید ندارم!!

تولدم مبارک

حبیب هم رفت

یکی از بهترین صداهایی که دوست داشتم و با خیلی از آهنگ هاش زندگی کردم....

بزن باران ، صدای دوهول ، مرد تنهای شب ، مادر ، قوی سپید ، خرچنگ های مردابی ،

ای دیر به دست آمده بس زود برفتی

آتش زدی اندر من و چون دود برفتی

آهنگ هاش رو که گوش میکنم بغضم میگیره.امیدوارم روحش در آرامش باشه.

خیلی قبل تر یعنی زمانی که هنوز 32 ساله و 30 ساله نبودم.یعنی زمانی که هنوز انقدر تجربه نداشتم برام کلی چرا و سوال مطرح بود.اونم در دو مساله اول خودم دوم محیط اطراف و دنیا و کائنات. همیشه اولی از همه سخت تره چون دقیقا وقتی فکر میکنی خودت رو کامل میشناسی بلافاصله بعدش میفهمی هیچی از خودت نمیدونی. این روزها به جوال چراها و جواب های لعنتی در مورد خودم دارم میرسم.دلیل حس تنهایی و غم مقدس و خیلی چیزای دیگه اینه که نمیتونم کسی رو دوست داشته باشم یا بهتر بگم نمیتونم کسی رو بیشتر از خودم دوست داشته باشم و مادامی که نتونی کسی رو بیشتر از خودت دوست داشته باشی تنهایی و